
Stasiun selalu bau besi, dimana saja di negeri ini. Saya tak begitu suka. Tapi malam itu saya mesti ke Bogor, jam berapapun kereta yang masuk akal untuk ditumpangi akan saya tunggu (paling tidak yang tidak membuat saya kekurangan oksigen berada didalamnya).
Berjam-jam duduk menunggu di bangku besi (yang bau) saya rela.
Saya sedang sangat tidak bersedia sendirian di kamar kos malam itu.
raya : Mbak, sekarang jam berapa?
saya : setengah lapan, kurang.
raya : Makasih mbak.... Mbak, saya duduk disini ya..
saya : Boleh. (saya menatapmu, dan melihatmu berbeda dari yang lain).
raya : (senyum...)
saya : Kamu mau kemana?
raya : ke Depok lama.
saya : Emang darimana?
raya : dari nganterin temen pulang disitu.. (tangannya menunjuk suatu arah..)
saya : Malem2 begini?
raya : Iya. sekarang jam berapa mbak?
saya : Setengah lapan. .... Kenapa, kemaleman ya buat kamu.
raya : (senyum...) keretanya jam delapan kan mbak?
saya : Iya. kemaleman kan kamu?
raya : Saya pasti dimarahin.
saya : Oya? sama siapa?
raya : Ibu.
saya : Lagian kamu maen malem-malem. Besok sekolah kan?
raya : Iya.
saya : kamu kelas berapa?
raya : empat.
saya : di depok?
raya : iya.
saya : trus, gimana dong nanti kalo ibu kamu marah.
raya : gpp, asal bapak saya nggak ikutan.
saya : heh?
raya : bapak saya jam sgini belum pulang, kalo ibu saja yang marah, itu aman.
saya : mmm..bapak kamu galak ya?
raya : (senyum) .. suka mukul.
saya : kalo Ibu?
raya : Ibu mukul hanya kalo saya bandel di sekolahan. kalo nilai2 saya bagus, ibu nggak marah.
saya : ooo.. kamu sering dipukul bapak.
raya : iya, tp lebih sering ibu yang dipukul.
saya : mmm.. nama kamu siapa sih?
raya : raya.
saya : nama kamu bagus. raya siapa panjangnya.
raya : raya aja. adik saya jaya, naya dan faya...
saya : (bapak kamu kurang kreatif atau cenderung ngawur dalam hal memberi nama? entahlah..yang jelas saya benci bapak kamu..) adik kamu tiga?
raya : iya.
saya : semua sekolah?
raya : faya masih bayi..
saya : ooo.. bapak kamu kerja apa sih?
raya : bantu bangun gedung.
saya : bantuin ngapain?
raya : ya bantuin..kadang angkut semen, kadang angkut batu..macem2...
saya : ooo, kalo ibu?
raya : ikut juragan padang.
saya : ha? mmm.. kerjaannya ngapain tu?
raya : kerja di rumah makan padang.cuci piring.
saya : ooo..
raya : mbak, sekarang jam berapa?
saya : jam lapan kurang sepuluh menit. nanti sampe rumah jam brp kamu?
raya : jam lapan lebih. bapak blm pulang.
saya : kamu takut?
raya : kalo bapak sudah pulang, ibu dipukulin duluan..
saya : trus... (maafkan saya raya, saya ingin tau, saya sudah terlanjur ingin merasakan sakitmu juga, saya sudah menangis di dalam hati, sedari tadi..)
raya : kemaren saya juara dua di sekolah, ibu bilang kalo saya masuk tiga besar, ibu nggak akan marah2 lagi.
saya : kamu juara dua? wah hebat..
raya : harusnya juara satu, tapi fakri absennya cuman satu saya absennya tiga.
saya : oh, nilainya tapi sama?
raya : iya, tapi fakri curang, pas ujian nyontek bonar.
saya : kalo kamu?
raya : saya nggak pernah nyontek.
saya : masaaakk..
raya : saya belajar terus, kalo sudah belajar nggak perlu nyontek, karena sudah bisa.
saya : (raya, saya jatuh cinta sama kamu...) ibu kamu sering marah?
raya : ibu sering ngomel, kalo saya bandel di sekolah sama kalo nggak belajar...
saya : oya?
raya : iya.
saya : oya, minggu ini kamu barusan masuk sekolah ya..
raya : iya. jam berapa mbak?
saya : jam lapan kurang dikit. kereta belum datang...
raya : iya.
saya : gimana nanti kalo bapak kamu marah?
raya : bapak mukul ibu.
saya : trus kamu diapain?
raya : seharusnya kena tendang juga, tapi kalo ada ibu, bapak nggak pernah tendang saya.
saya : ibu kamu bela kamu?
raya : (senyum)..
(4 rangkaian gerbong kereta ekonomi jurusan Bogor mulai bergerak dari Stasiun manggarai memasuki jalur satu, para penumpang harap bergeser ke tengah atau arah selatan... ~ terdengar suara petugas stasiun yang sangat jauh dari merdu melalui pengeras suara..)
saya : tu !!! kretanya datang.
raya : iya!!!!! (mata cerdasmu berbinar, saya benar2 jatuh cinta..)
saya : pasti penuh.
raya : saya naek keatas mbak.
saya : ha?
raya : mbak naek apa? yg ac ya?
saya : saya... iya.
raya : mari mbak...
saya : rayaaa..ati2.
raya : (senyum)
saya : raya, hati-hati ya kalo kamu naek ke atap gerbong...
perlu kamu tau, kamu membuatku rindu bapak ibuku dirumah,
mereka orang tua yang memberikanku pendidikan dengan segenap fasilitasnya tanpa pernah harus berkonflik dengan keadaan,
perlu kamu tau, malem ini kamu membuatku semakin bersyukur, bahwa nilai bagus atau jelekku hanya dianggap sebagai proses pembelajaran biasa, bukan sebagai alat untuk menghindari hukuman tendangan.
perlu kamu tau, bahwa barusan aku merasa bertemu dengan malaikat yang menabur arti jujur dan mencintai kemauan untuk belajar.
Semoga bapakmu belum pulang, sehingga ibumu tak perlu merasakan pukulan. Cintanya akan menjadi peringatan bagi siapapun yang masih saja meremehkan dan tidak menghargai naluri seoarang ibu yang hanya bisa mengasihi, melindungi, dan menyayangi anaknya..
Waktuku bersama mu sangat singkat, untukku bisa merenungkan nilai-nilai kebaikan dalam hidup yang mesti kupegang.
Bahkan kamu tak sempat menanyakan namaku..
Saya lia, raya..
Saya lia yang menjadi sangat kerdil karena berhadapan dengan jiwamu yang besar.
yang duduk di bangku stasiun ini sendirian, miskin teman tapi menjadi kaya batin karna bertemu kamu malem ini..
Ini bukan foto kamu, tapi aku masih ingat senyummu, dan yang kutau, tampak samping bulu mata kamu lentik..
Berjam-jam duduk menunggu di bangku besi (yang bau) saya rela.
Saya sedang sangat tidak bersedia sendirian di kamar kos malam itu.
raya : Mbak, sekarang jam berapa?
saya : setengah lapan, kurang.
raya : Makasih mbak.... Mbak, saya duduk disini ya..
saya : Boleh. (saya menatapmu, dan melihatmu berbeda dari yang lain).
raya : (senyum...)
saya : Kamu mau kemana?
raya : ke Depok lama.
saya : Emang darimana?
raya : dari nganterin temen pulang disitu.. (tangannya menunjuk suatu arah..)
saya : Malem2 begini?
raya : Iya. sekarang jam berapa mbak?
saya : Setengah lapan. .... Kenapa, kemaleman ya buat kamu.
raya : (senyum...) keretanya jam delapan kan mbak?
saya : Iya. kemaleman kan kamu?
raya : Saya pasti dimarahin.
saya : Oya? sama siapa?
raya : Ibu.
saya : Lagian kamu maen malem-malem. Besok sekolah kan?
raya : Iya.
saya : kamu kelas berapa?
raya : empat.
saya : di depok?
raya : iya.
saya : trus, gimana dong nanti kalo ibu kamu marah.
raya : gpp, asal bapak saya nggak ikutan.
saya : heh?
raya : bapak saya jam sgini belum pulang, kalo ibu saja yang marah, itu aman.
saya : mmm..bapak kamu galak ya?
raya : (senyum) .. suka mukul.
saya : kalo Ibu?
raya : Ibu mukul hanya kalo saya bandel di sekolahan. kalo nilai2 saya bagus, ibu nggak marah.
saya : ooo.. kamu sering dipukul bapak.
raya : iya, tp lebih sering ibu yang dipukul.
saya : mmm.. nama kamu siapa sih?
raya : raya.
saya : nama kamu bagus. raya siapa panjangnya.
raya : raya aja. adik saya jaya, naya dan faya...
saya : (bapak kamu kurang kreatif atau cenderung ngawur dalam hal memberi nama? entahlah..yang jelas saya benci bapak kamu..) adik kamu tiga?
raya : iya.
saya : semua sekolah?
raya : faya masih bayi..
saya : ooo.. bapak kamu kerja apa sih?
raya : bantu bangun gedung.
saya : bantuin ngapain?
raya : ya bantuin..kadang angkut semen, kadang angkut batu..macem2...
saya : ooo, kalo ibu?
raya : ikut juragan padang.
saya : ha? mmm.. kerjaannya ngapain tu?
raya : kerja di rumah makan padang.cuci piring.
saya : ooo..
raya : mbak, sekarang jam berapa?
saya : jam lapan kurang sepuluh menit. nanti sampe rumah jam brp kamu?
raya : jam lapan lebih. bapak blm pulang.
saya : kamu takut?
raya : kalo bapak sudah pulang, ibu dipukulin duluan..
saya : trus... (maafkan saya raya, saya ingin tau, saya sudah terlanjur ingin merasakan sakitmu juga, saya sudah menangis di dalam hati, sedari tadi..)
raya : kemaren saya juara dua di sekolah, ibu bilang kalo saya masuk tiga besar, ibu nggak akan marah2 lagi.
saya : kamu juara dua? wah hebat..
raya : harusnya juara satu, tapi fakri absennya cuman satu saya absennya tiga.
saya : oh, nilainya tapi sama?
raya : iya, tapi fakri curang, pas ujian nyontek bonar.
saya : kalo kamu?
raya : saya nggak pernah nyontek.
saya : masaaakk..
raya : saya belajar terus, kalo sudah belajar nggak perlu nyontek, karena sudah bisa.
saya : (raya, saya jatuh cinta sama kamu...) ibu kamu sering marah?
raya : ibu sering ngomel, kalo saya bandel di sekolah sama kalo nggak belajar...
saya : oya?
raya : iya.
saya : oya, minggu ini kamu barusan masuk sekolah ya..
raya : iya. jam berapa mbak?
saya : jam lapan kurang dikit. kereta belum datang...
raya : iya.
saya : gimana nanti kalo bapak kamu marah?
raya : bapak mukul ibu.
saya : trus kamu diapain?
raya : seharusnya kena tendang juga, tapi kalo ada ibu, bapak nggak pernah tendang saya.
saya : ibu kamu bela kamu?
raya : (senyum)..
(4 rangkaian gerbong kereta ekonomi jurusan Bogor mulai bergerak dari Stasiun manggarai memasuki jalur satu, para penumpang harap bergeser ke tengah atau arah selatan... ~ terdengar suara petugas stasiun yang sangat jauh dari merdu melalui pengeras suara..)
saya : tu !!! kretanya datang.
raya : iya!!!!! (mata cerdasmu berbinar, saya benar2 jatuh cinta..)
saya : pasti penuh.
raya : saya naek keatas mbak.
saya : ha?
raya : mbak naek apa? yg ac ya?
saya : saya... iya.
raya : mari mbak...
saya : rayaaa..ati2.
raya : (senyum)
saya : raya, hati-hati ya kalo kamu naek ke atap gerbong...
perlu kamu tau, kamu membuatku rindu bapak ibuku dirumah,
mereka orang tua yang memberikanku pendidikan dengan segenap fasilitasnya tanpa pernah harus berkonflik dengan keadaan,
perlu kamu tau, malem ini kamu membuatku semakin bersyukur, bahwa nilai bagus atau jelekku hanya dianggap sebagai proses pembelajaran biasa, bukan sebagai alat untuk menghindari hukuman tendangan.
perlu kamu tau, bahwa barusan aku merasa bertemu dengan malaikat yang menabur arti jujur dan mencintai kemauan untuk belajar.
Semoga bapakmu belum pulang, sehingga ibumu tak perlu merasakan pukulan. Cintanya akan menjadi peringatan bagi siapapun yang masih saja meremehkan dan tidak menghargai naluri seoarang ibu yang hanya bisa mengasihi, melindungi, dan menyayangi anaknya..
Waktuku bersama mu sangat singkat, untukku bisa merenungkan nilai-nilai kebaikan dalam hidup yang mesti kupegang.
Bahkan kamu tak sempat menanyakan namaku..
Saya lia, raya..
Saya lia yang menjadi sangat kerdil karena berhadapan dengan jiwamu yang besar.
yang duduk di bangku stasiun ini sendirian, miskin teman tapi menjadi kaya batin karna bertemu kamu malem ini..
Ini bukan foto kamu, tapi aku masih ingat senyummu, dan yang kutau, tampak samping bulu mata kamu lentik..
No comments:
Post a Comment